Meesterwerk

Muziek is altijd al een belangrijk deel van mijn leven geweest. Daarom kan ik me alleen maar gelukkig prijzen dat ik het grootste deel van mijn tijd in Wenen mag doorbrengen. Het is en blijft een magische stad. Elke hoek die ik passeer, heeft te maken met de muziekgeschiedenis – je ziet de cafés waarin iedereen vertoefde, de huizen waarin ze woonden, de parken waarin ze wandelden. 

Het inspireert me elke dag om ten volste te genieten van de muziek. Of dat nu is als solist, als deel van een kamermuziekensemble of op de eerste stoel van de Wiener Philharmoniker: dat maakt weinig uit. Het lijkt een totaal ander gegeven, maar in essentie komt het op hetzelfde neer. Muziek is muziek. Het is de enige drijfveer. Ik zou onmogelijk kunnen kiezen tussen de drie. Meer zelfs: ik ben blij dat het niet moet. En als je me toch zou verplichten, dan zeg ik: hoeft niet, want muziek is muziek. Symfonisch repertoire is uiteindelijk ook kamermuziek-in-het-groot. Dus of je nu concertmeester bent of eerste viool in een klein ensemble: je bent nog altijd aan het spelen, en dat is altijd al de bedoeling geweest.

Ik heb de voorbije jaren al veel prachtige muziek gespeeld. Bachs Goldbergvariaties is een van die werken dat je volledig inpakt. Ik leerde de versie voor strijktrio van Sitkovetski pas kennen toen me enkele jaren terug werd voorgesteld om te brengen in concert. Ik kende de originele compositie toen uiteraard al. Vooral de onvermijdelijke pianoversies van Glenn Gould blijven na al die jaren nog overeind. Het is een niet te missen werk: heftig, lang, zwaar, maar ook bloedmooi. Het hielp tijdens het studeren dat ik de structuur al kende: de prachtige aria die het werk opent, de fantastische melodieën en harmonieën die zich doorheen het werk ontvouwen. In de versie voor strijktrio komt de schoonheid van de verschillende stemmen volgens mij nog mooier naar voren dan in het origineel. Je voelt dat Sitkovetskis arrangement vertrekt vanuit een pure liefde voor de muziek.

Het is fascinerend dat een werk van 400 jaar oud die gevoelens nog op kan roepen. Er zijn volgens mij verschillende redenen waarom het de tand des tijds overleefd heeft. Om te beginnen is het uiteraard een meesterwerk: het zit fantastisch in elkaar. Daarnaast (of misschien daarom) lijkt het ook alsof de tijd stilstaat als de muziek weerklinkt. Het is een trip die je doormaakt: de muziek die langzaamaan je bewustzijn binnentreedt en je doet nadenken – niet dat je er op een analytische manier naar moet luisteren, maar eerder dat je doorheen het werk meegenomen wordt. Ik hou ervan dat die geschiedenis vandaag nog altijd leeft. 

Yamen Saadi is concertmeester bij de Wiener Philharmoniker. Hij schreef zijn tekst bij dit concert op vraag van Muziekcentrum De Bijloke

Meer Verhalen