DADA quoi?

Hopfrogfanfare maakt geen brave fanfaremuziek, maar een levend spel van klank, beweging en verbeelding. Muzikanten duiken op, houden in, schieten uiteen, vinden elkaar terug. Er is ritme en ruis, stilte en uitbundigheid, strak samenspel en plotselinge vrijheid. Soms lijkt het alsof alles uit elkaar valt, en net dan ontstaat er iets nieuws: feestelijk, bevreemdend en verrassend menselijk.

Hun wereld raakt heel even aan het dadaïsme: aan de kunst van het heerlijke ontregelen, van klank die niet alles hoeft uit te leggen, van humor, vervreemding en een tikje chaos. Niet zwaar of theoretisch, wel speels en bruisend — alsof betekenis even danst met onzin, en daar plots schoonheid uit groeit.

Verwacht een voorstelling waarin het publiek niet gewoon toekijkt, maar mee in de stroom terechtkomt. Klanken zwerven door de ruimte, stemmen kunnen opduiken rondom je heen, en uit losse tekens, gebaren en impulsen groeit ter plekke iets wat tegelijk wild en precies aanvoelt. Alsof je middenin een muzikale droom stapt die zich voor je ogen uitvindt.

Hopfrogfanfare klinkt grillig en warm, absurd en aanstekelijk, theatraal en helemaal echt. Ze rekt het woord ‘fanfare’ open tot een kleurrijke belevenis voor nieuwsgierige oren, open blikken en lichamen die misschien stil willen blijven staan, maar uiteindelijk toch beginnen mee te bewegen.

DADA quoi? Wa is me da?
Misschien precies dit: een wervelende ontmoeting tussen muziek, beweging en verbeelding, waarin niets helemaal loopt zoals verwacht — en net daarom alles klopt.