Frederik Croene
piano
Frederik Croene (°1973) is een Belgische pianist en componist wiens werk de gelaagde en veranderlijke identiteit van de klassieke pianist onderzoekt. Na zijn afstuderen aan het Conservatorium van Brussel in 1999 ontwikkelde hij een eigenzinnige praktijk waarin virtuoze uitvoering en experimentele compositie elkaar kruisen. Zijn concept Le Piano Démécanisé (2010) betekende een keerpunt en opende nieuwe wegen die piano, ontmantelde piano, experimentele theorie en conceptualiteit samenbrengen.
Croene heeft een breed scala aan klassiek repertoire uitgevoerd en samengewerkt met componisten als Michael Beil, Johannes Kreidler, Simon Steen-Andersen, Stefan Prins, Michael Finnissy, Enno Poppe en Frederic Rzewski. Zijn soloalbums cul de sac (2019) en Solastalgia (2022) werden internationaal geprezen, waarbij The Wire zijn “expressieve concentratie aan het klavier, die Sviatoslav Richter waardig is” roemde.
Naast zijn solowerk onderhoudt Croene langdurige samenwerkingen met undergroundmuzikant Timo van Luijk en beeldend kunstenaar Karl Van Welden. Van 2022 tot 2024 was hij Maker in Residency bij Concertgebouw Brugge, waar hij projecten creëerde die een brug sloegen tussen klassieke traditie, elektronica en genreoverschrijdende samenwerkingen. Zijn aankomende album sans retour (2025) voltooit zijn ‘Trilogie van Hopeloosheid’, die begon met cul de sac en solastalgia.
Hij organiseert ook kleine concerten, zoals de PostX Performance-reeks (2015-2020), Passages – Poetry, Piano & Pellicule (juli 2025, met poëzie en experimentele cinema) en het Vierhanden Festival (oktober 2025), allemaal rond de piano.
Hij is pianoleraar en leidt het Vinim-atelier, een plek voor experimenten met nieuwe muziek.
