Martin Corlazzoli

Hoe fiks je in godsnaam een zwembad?

Het is publiek geheim dat onze programmator nieuwe muziek Maarten Quanten een zwak heeft voor concerten op bijzondere locaties. Maar je kan wel met zotte ideeën afkomen: íémand moet die wel georganiseerd krijgen.

Maarten Byttebier

Samen met onze technische ploeg beweegt productiecoördinator Els Parein hemel en aarde om de ideale concertbeleving waar te maken, waar programmator, componist en ensemble van dromen. Ook al is dat een optreden in een zwembad, ergens te velde of … met tweehonderd blaasinstrumenten in een kerk.

Zo’n concert op locatie: hoe komt dat tot stand? 

Productiecoördinator Els Parein: “Het vertrekpunt is altijd artistiek: hoe komt een voorstelling het best tot haar recht? Bij de voorbereiding van het nieuwe seizoen komt programmator Maarten Quanten op kousenvoeten af: dit zijn de concerten die niet in ons eigen gebouw kunnen plaatsvinden. Daar voegt hij dan fijntjes aan toe: ‘Ik probeer het wel een beetje te beperken.’ Maar dat valt serieus tegen (lacht).”

“De criteria van zo’n andere speelplek? De akoestiek, de sfeer en de oppervlakte. Eerst kijken we dan naar onze buren op de Bijlokesite, bij wie we altijd terecht kunnen. Als dat niet lukt, springen we op onze fiets om locaties te gaan scouten.”

“Voor vocale muziek is een kerk met veel galm ideaal. Voor ‘Teenage Lontano’ (2023) hadden we een lengte van 60 meter nodig voor de artiesten. We zijn toen op de oude tennishal van Gentbrugge uitgekomen. Maar de eerste keer dat we daar binnenkwamen, leek het sportzweet er nog in de vloer te hangen: stinken! Voor ‘Studi per l’intonazione del mare’, op 31 januari 2027, zochten we plek voor 100 saxen en 100 fluiten, plus publiek: dat kon alleen maar de Sint-Pieterskerk zijn. En toen Nemø ensemble vorig seizoen vroeg om in een zwembad te spelen, vond ikzelf dat enkel het mooiste zwembad van Gent in aanmerking kwam: het art-decopareltje de Van Eyck, natuurlijk.”

Duiken er soms onverwachte problemen op?

“In een kerk kan je alles plannen, behalve begrafenissen. In de Karmelietenkerk houdt pater Lucas elke dag een mis voor zes man. Dan stoppen wij de repetitie, doen we alsof er niets aan de hand is, en gaan we daarna gewoon verder. De Floraliënhal was zo lek als een zeef: daar deden we zeildoek over de instrumenten voor mochten er ‘s nachts duiven hun behoefte op doen. Maar in de Sint-Pieterskerk staat ons podium op de plaats waar de kist of urne wordt binnengedragen bij begrafenissen: dan moeten we onze opbouwplanning en repetitie last minute aanpassen.”

Leiden zulke situaties tot wrevel, of zien ze jou nog altijd graag komen?

“Meestal zijn ze blij met het leven in huis. Vooral met de Sint-Pieterskerk hebben we een goede band. We organiseerden er ooit een orgelfestival met strandstoelen en zitkussens: mag allemaal. Weet je: kerken hebben geen evacuatieplan, want je bent in handen van God en er kan je niets overkomen. Maar als wij er een concert organiseren, moet het wel veilig zijn. Dus zorgen wij voor een extra nooduitgang en toiletten via de Sint-Pietersabdij ernaast. En onze pictogrammen laten ze dan gewoon hangen.”

Ik kan me inbeelden dat je af en toe eens goed vloekt?

“Ach, dat valt wel mee. Een concert in ons Muziekcentrum verloopt vaak op automatische piloot. Ik vind het net fijn om de hort op te gaan. Dan moet je zorgen dat er vlaggen met ons logo staan, dat de ticketing vlot loopt, dat de zaalwachters goed gebrieft zijn… Het is vaak een huzarenstukje om het publiek op een deftige, niet-chaotische manier te ontvangen – de bedoeling is dat zij er niets van merken en een vlekkeloze concertervaring hebben. Maar als dat lukt, is dat onvergetelijk.”

Zet mij op de wachtlijst

Wenslijstje

Toegevoegd:

Naar wenslijstje

Inschrijven voor onze nieuwsbrief