Ontdek deze platen op Soiree Elpee
Op een gezellige avond in ons Café vertellen drie gasten honderduit over hun favoriete plaat. Wil je graag mee komen luisteren en praten op de eerste Soiree Elpee? Hier lichten we alvast een tipje van de sluier.
‘Heerlijk, zo’n ode aan leven en liefde’
Klara-presentatrice en actrice Ella Michiels kiest voor de originele ‘West Side Story Soundtrack’ van Leonard Bernstein (1961).
“Ik ken de muziek van de eerste ‘West Side Story’-film al van mijn jeugd. Ze stond op in de auto, of mijn mama zei: gaan we nog eens kijken? Maar ik moest wat ouder zijn – ergens halverwege de twintig – om ze zelf te herontdekken en volledig te appreciëren. Intussen zag ik de remake uit 2021 door Steven Spielberg en besefte: de films zijn even tijdloos als de muziek. Dit is nog altijd een van de mooiste, ontroerendste en spannendste soundtracks uit de filmgeschiedenis.”
“Salsa, blues, mini-ariaatjes, zelfs aanzetten tot stukjes rap: dit overstijgt alle genres. Het liefdesduet ‘Tonight’ duurt bijna zeven minuten, maar ik kan het letter per letter meezingen. Het verhaal is gebaseerd op Shakespeares ‘Romeo en Julia’, en dat maakt dat ook de liedjesteksten heel poëtisch zijn.”
“Neem ‘I Feel Pretty’. Dat complexloze vieren van je eigen schoonheid, dat klinkt zo vrolijk optimistisch dat het bijna feministisch wordt. Dat zulk naïef optimisme weerklinkt in een context van racisme en sociale verschillen, maakt het zo sterk en universeel. Ook nu of binnen dertig jaar blijft dat – helaas – actueel.”
“In een wereld die in brand staat, merk ik dat ik als optimist naar muziek en kunst grijp die mij hoop geven. De hoop op ‘het kan beter, mooier, anders’: het raakt me telkens weer. Zo’n ode aan het leven, de liefde, de mensheid: ik vind het heerlijk en het houdt ons overeind.”
Ella Michiels is ook te zien in ‘Brieven van Toots’ op vrijdag 18.12.
‘Knap hoe je een hele wereld kan oproepen’
Joost Fonteyne leidde Wilde Westen en Klarafestival en is nu beleidscoördinator bij AMUZ. Hij kiest voor ‘Cypriot Vespers’ van Graindelavoix (2016).
“Echt, kiest Ella Michiels voor ‘West Side Story’? Ik ben een Bernstein-fan en bekeek de film onlangs nog. Maar je favoriete plaat kiezen is even moeilijk als je favoriete gerecht kiezen. Ik eet even graag worst met appelmoes als noordzeekrab. Een aantal platen vergezellen me al een tijdje, zoals mijn keuze voor deze Soiree Elpee: ‘Cypriot Vespers’ van Graindelavoix.”
“Het ensemble van Björn Schmelzer is een van de meest hedendaagse die ik ken. Elke interpretatie van oude muziek die ze brengen, is vernieuwend. Dat heeft me altijd gefascineerd – ook al heerst er soms verdeeldheid over.”
“Al sinds ‘Cypriot Vespers’ uitkwam in 2016 zet ik deze bevreemdende, bezwerende plaat geregeld op. Over componist Jean Hanelle weten we weinig. Hij was verbonden aan het Franse hof van Lusignan in Cyprus en zou meegewerkt hebben aan de codex van Turijn. Schmelzer hangt een sfeerbeeld op van hoe het daar in Nicosia geklonken moet hebben. Op ‘Cypriot Vespers’ brengt hij daarom twee werelden samen. Enerzijds de westerse gezangen en antifonen uit de Franse hoofse cultuur van de vijftiende eeuw, die aan Hanelle zijn toegeschreven. En anderzijds de oorspronkelijke muziek uit de smeltkroes die Cyprus was: Grieks- Byzantijns, Arabisch, maronitisch...”
“Sommigen zeggen dat het botst, anderen zeggen: het smelt samen. Maar voor mij is het overduidelijk: dit houdt steek. Hoe Graindelavoix erin slaagt om puur met klank en muziek een heel nieuwe wereld op te roepen: ongelooflijk. Neem ‘Arsala’llah’, waarmee de plaat opent: zo betoverend!”
‘Een herontdekt genie met een vleugje waanzin’
Artistiek coördinator van Muziekcentrum De Bijloke Tom Janssens kiest voor Mikhail Pletnevs ‘Sonatas & Rondos’ van C.P.E. Bach (2001).
.png)
“Wie dacht dat de achttiende eeuw louter bestond uit deftige pruiken en beleefde menuetten, heeft de muziek van Carl Philipp Emanuel Bach niet gehoord. Op zijn fabelachtige album voor Deutsche Grammophon wekt de Russische meesterpianist Mikhail Pletnev deze weerspannige klaviersonates tot leven op een moderne concertvleugel.”
“C.P.E. Bach was de keizer van de ‘Empfindsamkeit’, een stijl vol abrupte stemmingswisselingen, harmonische dwarsbomen en theatrale stiltes. Pletnev vangt die grilligheid met een haast tastbare gretigheid. Zijn toucher is vederlicht waar het moet, maar hij schroomt niet om de dynamische uitersten van de moderne vleugel op te zoeken. Elke frasering ademt improvisatie, alsof de noten ter plekke onder zijn vingers ontstaan.”
“Het resultaat is een openbaring. Pletnev herinnert ons eraan dat deze muziek zowel grensverleggend als onbevattelijk was. Een absolute must-hear voor wie bereid is zijn oren te laten wassen.”
