Vanzelfsprekend
Een interview met Isata Kanneh-Mason
Voor Isata Kanneh-Mason is muziek iets wat er al zo lang ik me kan herinneren is geweest. “Ik denk niet dat ik ooit een tijd zonder muziek heb gekend.” Niet moeilijk, met zes even muzikale broers en zussen – grote broer Sheku was vorig seizoen al te zien in onze Concertzaal. Al op heel jonge leeftijd zong ze, ook al kan ze zich dat niet bewust herinneren, en rond haar derde kreeg ze haar eerste muzieklessen op de blokfluit, gevolgd door (alt)viool en piano enkele jaren later.
Muziek was een vanzelfsprekende aanwezigheid die haar van kinds af aan begeleidde. Ook haar relatie tot haar instrument beschrijft ze als iets dat niet bewust is gekozen, maar eerder organisch is ontstaan. “Het was geen bewuste beslissing om mijn instrument te kiezen,” zegt ze daarover, “je bent een kind en je voelt je gewoon aangetrokken tot iets.” De piano werd uiteindelijk het instrument dat het meest natuurlijk aanvoelde: “Ik speelde ook viool en altviool, maar ik hield gewoon meer van de piano.” Die vanzelfsprekendheid werd versterkt door haar familiale omgeving. Opgroeiend in een gezin met meerdere musici, was oefenen nooit een eenzame activiteit “omdat je altijd wel iemand anders hoorde spelen.” Die gedeelde muzikale wereld zorgde voor motivatie en verbondenheid: iedereen begreep wat het betekende om met muziek bezig te zijn.
Beethoven, Ravel en Tabakova vanavond. Enkele weken terug een album met Prokofjev. Ook nog op het conto: Fanny & Felix Mendelssohn, Mozart, Debussy, Clara Schumann, Gershwin, Beach en vele anderen. “Ik hou van zo’n breed scala aan repertoire,” zegt ze. “De enige gemeenschappelijke factor tussen de componisten die ik speel is dat ze allemaal componisten zijn.” Voor haar is dat precies de kracht van klassieke muziek: “Het strekt zich uit over honderden jaren en is nooit maar één ding.” Die diversiteit maakt het mogelijk om voortdurend nieuwe muzikale dimensies te ontdekken. Ook haar interesse in minder vaak uitgevoerd repertoire speelt daarin een rol. Voor haar is het ontdekken en uitvoeren van deze muziek een bron van plezier: “Het is altijd een plezier om muziek van ondergewaardeerde componisten te ontdekken en die vervolgens te laten horen aan een publiek.”
Tegelijkertijd reflecteert ze kritisch op hoe klassieke muziek soms wordt ervaren. “Klassieke muziek is muziek zoals elke andere muziek,” stelt ze. Volgens haar is het idee dat het voor een beperkt publiek zou zijn, geen eigenschap van de muziek zelf: “Sommige mensen denken dat het niet voor hen is, maar dat heeft meer te maken met de barrières rond de klassieke muziekwereld.” Slopen, die drempels, één pianotoets per keer!
