Youn Sun Nah

Zuid-Koreaanse topvocaliste gooit zich op Amerikaanse poptraditie
wo 28
maart
  • wo 28 mrt
    20:00 - 21:30
    Concertzaal
    Geweest

Programma

20:00 - Aanvang (Concertzaal)

21:30 - Einde

De Zuid-Koreaanse zangeres Youn Sun Nah is uitgegroeid tot een van de meest opmerkelijke jonge stemmen in de jazz.

Was dat aanvankelijk in de jazztraditie, dan vond ze al snel een uitdaging in het Franse chanson. Op haar nieuwe album verkent ze samen met producer Jamie Saft de wereld van de Amerikaanse pop en folk, met interpretaties van o.m. Joni Mitchell, Paul Simon en Lou Reed. Als zelfs Marc Ribot akkoord is om op je nieuwe plaat mee te doen, dan heb je bewezen uit het juiste hout gesneden te zijn. De band die de zangeres meebrengt, spreekt tot de verbeelding.

Een verlegen vocale reuzin die altijd haar eigen agenda gevolgd heeft
John Fordham (The Guardian)

Uitvoerders

De bezetting werd gewijzigd t.o.v. oorspronkelijk aangekondigd:

 

Youn Sun Nah, zang

Frank Woeste, piano, Hammondorgel en Fender Rhodes

Brad Jones, contrabas

Dan Rieser, drums

Programmatekst (Guy Peters)

Jazz behoort ongetwijfeld tot de belangrijkste kunstvormen van de 20ste eeuw. Het traject dat deze muziek aflegde, zeker in die eerste, tumultueuze decennia, getuigde van zo’n weelderige rijkdom en vlammende progressie dat het volstond om generaties muzikanten decennialang te inspireren. Jazz wordt ook vaak een volbloed Amerikaanse kunst genoemd, en daar valt ook iets voor te zeggen. Het was in de smeltkroes van New Orleans dat de jazz ontstond en zeker tot na de tweede oorlog was het ook zo dat alle grote vernieuwers, met Django Reinhardt als mogelijke uitzondering, Amerikanen waren. Tot op de dag van vandaag zijn er stemmen die beweren dat jazz enkel écht is als ze uit haar ontstaansgrond voorkomt. Het is een vorm van culturele toe-eigening die heel wat parallellen vertoon met andere genres (hiphop, blues,…), maar eigenlijk niet meer opgaat in de 21ste eeuw.

 

Jazz was om te beginnen al een mengvorm van talloze invloeden. Er waren natuurlijk de vanuit Afrika geïmporteerde ritmes en de blues, maar ook de ragtime, die vol stak met Europese invloeden. Doe daar nog eens de religieuze invloeden (gospel, hymnes,…) en een kwak Afro-Cubaanse flair bij, en je stelt vast dat jazz nooit een zuivere kunst geweest is. Vanaf de jaren vijftig kreeg het genre ook steeds sterkere scenes buiten de Verenigde Staten. Polen, Japan, Italië en ook België schoven hun eigen vertegenwoordigers naar voren. Het waren artiesten die, hoewel ze doorgaans niet bepalend waren voor de koers van het genre, moeiteloos opgingen tussen hun Amerikaanse collega’s en er vaak gewaardeerde sparringpartners voor waren.

 

Waren de Europese versies aanvankelijk vrij getrouwe imitaties van de Amerikaanse oervormen, dan kwam gaandeweg het besef dat dit eigenlijk indruiste tegen de geest van de jazz als persoonlijke zoektocht, als voortdurend transformerende kunst met improvisatie als centraal bestanddeel. Regionale varianten gingen hun eigen invulling krijgen, door het binnensmokkelen van de eigen tradities. Binnen de vocale traditie was dat vaak moeilijker. De impact van De Grote Drie – Ella Fitzgerald, Billie Holiday, Sara Vaughan – was er zo dominant, dat zowat elke vrouwelijke jazzstem, in binnen- en buitenland, doorgaans tot een van die drie terug te leiden was. Een uitzondering die regelmatig in het bekende repertoire duikt, maar van meet af aan een aparte plaats heeft ingenomen, is de Zuid-Koreaanse Youn Sun Na (°1969).

 

De zangeres groeide op in een muzikale familie, waarin jazz echter geen prominente rol innam. Het was pas op vrij late leeftijd dat ze jazz en chanson ging studeren in Frankrijk, op een moment dat haar vocale stijl eigenlijk al voor een groot stuk gevormd was. Het zorgt ervoor dat ze de songtraditie – zowel The Great American Songbook als recenter materiaal uit de hedendaagse pop – kan benaderen met een verfrissende originaliteit, iets dat aanvankelijk vooral furore veroorzaakte in haar tweede thuisland, Frankrijk. Na een reeks van gesmaakte albums, kreeg ze een decennium geleden een contract aangeboden van het Europese toplabel ACT, een overstap die haar carrière in een stroomversnelling bracht en intussen drie bejubelde albums opleverde: Same Girl (2010), Lento (2013) en She Moves On (2017).


Dat jazzvocalisten buiten het genre inspiratie en songs gaan opdoen is al langer een feit, maar misschien gaat Youn Sun Nah daar nog een stapje verder in. Bij haar hoor je niet enkel een “Hallelujah”, maar ook songs uit nog verrassender windrichtingen. Zo startte Same Girl met haar dromerige versie van “My Favorite Things”, maar vergreep ze zich iets later ook aan “Enter Sandman” van Metallica, met een even uitgebeende als verbluffende performance, die haar fenomenale techniek in de kijker zet. Op Lento keerde de spreidstand terug, met werk van Scriabin, industrial zwaargewicht Nine Inch Nails én countryklassieker “Ghost Riders In The Sky”. Een belangrijke rol was op die albums weggelegd voor de Zweedse gitarist Ulf Wakenius, met wie ze een band had die enkel in termen van telepathie te omschrijven valt.


Op het recente She Moves On werkte de zangeres samen met toetsenist Jamie Saft, vooral bekend door zijn rol in het John Zorn-universum. Het leidde tot haar meest ongedwongen collectie songs tot nog toe, en een rit die de luisteraar meeneemt langs slaperige nachtclubjazz, aanstekelijke soul en lijzige pop. Maar ook hier vallen er verrassingen te rapen, zoals haar bezwerende versie van Fairport Conventions “A Sailor’s Life”, die bewees dat folkicoon Sandy Denny al net zo’n relevante invloed is als Ella Fitzgerald. Dat ze voor het album ook kon rekenen op een muzikant als Marc Ribot (John Zorn, Tom Waits,…) sprak boekdelen. Zonder al te veel poeha is Youn Sun Nah uitgegroeid tot een internationale klepper, die door de gezaghebbende Guardian-journalist John Fordham nog omschreven werd als “…een verlegen vocale reuzin die altijd haar eigen agenda gevolgd heeft”.


Tekst: Guy Peters


 

Privacy en Cookies

Deze website gebruikt cookies. U kan dit uitschakelen in uw browser, maar bepaalde delen van de website zullen niet langer werken. Muziekcentrum De Bijloke verwerkt en gebruikt persoonsgegevens bij ticketaankopen.

Alle info in onze privacyverklaring