Aike genoot (deels al giechelend) van Collegium Vocale Gent & Akamus

Heb je wel eens iemand meegenomen naar een concert die, bij het horen van de noemer ‘oude muziek’, spontaan Breugeliaanse taferelen en dansende jonkvrouwen voor ogen ziet? Aike Roodenburg waagde de gok en nam haar lief mee. Het resultaat? Een heerlijke avond die uitmondde in een n(i)et in te houden giechelpartij.

Op zaterdag 13 april zong Collegium Vocale Gent samen met de Akademie für Alte Musik Berlin, onder leiding van Benjamin Bayl, Die letzten Leiden der Erlösers van Carl Phlipp Emanuel Bach. Een prachtig, onbekend stuk, dat mij vanaf het begin meeneemt door de prachtige stemmen van de solozangers, het frisse (dirigeer- en clavecimbel)spel van Benjamin Bayl en de intieme sfeer die de zangers en muzikanten treffend neerzetten.

Mijn luisterpartner heeft het wat lastiger en vraagt mij in de pauze of het “nog iets leuker gaat worden?”. Ik verzeker hem van wel, daar ik in het programma zag staan dat er nog minstens vier koornummers én een duet zouden komen. Vol goede moed kwam hij terug de zaal in en zette zich naast mij neer. Jawel, het werd leuker. Ik kreeg af en toe een glimlach toegeworpen.

Tot op het moment dat de sopranen Julia Lezhneva en Berit Solset in het duet Muster der Geduld und Liebe een staaltje virtuoze en tweestemmige Bach “adlibs” ten gehore brengen. Rechts van mij hoor ik zacht gegniffel. Ik durf nauwelijks te kijken, maar voel zijn lichaam schokken van het ingehouden lachen. Ik werp hem een dodelijke blik toe: “dat hoort hier niet”. Maar op het moment dat mijn ogen de zijne kruisen, komt ook bij mij de lachbubbel naar boven. Ik schrik en sla mijn handen voor de mond.

Het kwaad is echter al geschied. Ik proest het uit (mijn welgemeende excuses aan de vrouw die voor mij zat) en krijg nu zelf een zestal dodelijke blikken toegeworpen. De blikken helpen niet, het lachen wordt alleen maar erger en de rest van het publiek is des te stiller. Tot overmaat van ramp duurt het duet ook nog behoorlijk lang, met meerdere herhalingen. Iedere keer als de virtuoze klanken worden ingezet, voel ik mijn lichaam in de kramp schieten en de tranen rollen over mijn wangen. Ik zie af en mijn buurman geniet.

Voor herhaling vatbaar? Absoluut.