TLDR #twasplezant: Koerian over ons Ear to the Ground Festival

Ons Ear to the Ground Festival was dit jaar al aan haar derde editie toe. Op zaterdag 6 april kon een breed publiek proeven van hedendaagse muzikale gastronomie... Het festival viel zeer in de smaak bij Koerian Verbesselt. Hieronder beschrijft hij zijn beleving van dedag. Z'n vriendin Hannah Hoebeke maakte enkele illustraties.

Ear to the Ground. Oor aan de grond. Het festival waarmee De Bijloke haar, euh, vinger aan de pols van hedendaagse muzikale trends wil houden. Elk optreden duurde tussen een kwartier en een half uur. Zo werd het een palet aan indrukken, eerder dan een compleet festival. Wie had dat gedacht! De statige Bijloke, de oude dame van het culturele Gent, die toegeeft aan de gebrekkige aandachtspanne van tweetende, snappende, grammende millenials!

Elke act nam een muzikaal aspect onder de loupe, of voegde aspecten toe aan de muziek. Geheel in stijl van het programma fiets ik jullie kort door mijn ervaringen die dag, voor de minst gefocusten onder ons zelfs voorzien van een ‘TLDR #’ ("too long, didn't read").



Tin Men and the Telephone lieten het publiek via een app de show mee bepalen. De Amsterdamse freejazz’ers lieten het publiek populistische wereldleiders kiezen, die zij dan van een muzikale reis naar een andere planeet voorzagen. Van elke gekozen dictator werd een speech uitgelicht en omgetoverd tot een muziekstuk. Erna mocht het publiek zelf melodieën, harmonieën en ritmes componeren, die door Tin Men werden gebruikt in improsessies. TLDR #jappzz

Drawing Bass en Vincent Fortemps & Teun Verbruggen leunden op grafische elementen om hun muziek aan te vullen. De eersten, een contrabastrio, interpreteerden tekeningen gemaakt door het publiek. Grafietstroken werden klankstenen, krabbels kortstondige geluidsmonumentjes. Een weinig aan fantasie volstond om je tekening er auditief uit te pikken. Graficus Fortemps be- en ontschilderde dan weer een diaprojector, terwijl zijn koortsachtige penseeltikken dienden als leidraad voor percussionist Verbruggen. Het gaf een naïef klankspel begeleid door wilde verfstructuren. TLDR #klankenbeeld

The House of Ear, een KASK masterclass én interactieve geluidsinstallatie, dompelde ons onder in harmonie en beweging. Vier zangers uitten elk om beurt een toon, de welke samensmolten tot een akkoord. Ze lagen languit op de vloer en lieten langgerekte zangstondes uit hun lichamen vloeien. Naar gelang hun en mijn positie in de ruimte, de ‘Businessfoyer’ van De Bijloke, veranderde de klank van het akkoord. Een tot-rust-brengend spel van positie en harmonie. TLDR #teluiomrechttestaan



Improblazers Hübsch en Muche gooiden harmonie dan weer helemaal overboord. Hun bastuba en trombone werden ritmische soundboards die tikten, zogen, draaiden en dronenden. Aanvankelijk leek het hele opzet nogal cabaratesque (kijk wat voor rare dingen ik kan met mijn instrument!), maar de set kreeg meer richting naar mate de ‘bwooooommmmm’ de bovenhand haalde op de ‘rikketik-tek-tak-pfffrrrttt’. TLDR #onomatopee

Charlemagne Palestine en Seppe Gebruers lieten kwartoonpiano-zwermen los in de kapel. De melodieën zoemden aan zo’n ijl tempo door de hoge echokamer dat ik omringd leek door kringelende noten. TLDR #raremeneer

Gitarist Bill Orcut en drummer Chris Corsano duwden het gaspedaal nog wat steviger in. Blues en folk werden door de mangel gehaald tot aan de andere kant een soort free-form noiserock optreden à la Lightning Bolt verscheen. Hier en daar klonken de prairies nog door de snerpende energie en geluidsexplosies. TLDR #Hillbillyopmetabolen

Dan was d’Un air instable stabieler. PMD allerhande was gesorteerd op een grote tafel en verbonden met pompjes die lucht bliezen of zogen. (Contact)microfoons namen de resulterende klanken op. Het resultaat was een open landschap van bevreemdende klanken, waaruit wij af en toe ontwaakten om te kijken waar het nieuwe vreemde geluid nu weer vandaan kwam. Ondanks de overduidelijke gimmick, haalde de muziek steeds de bovenhand. Het tonenspel was interessant en deed ons denken aan de soundscapes die Felicia Atkinson bouwt. TLDR #flessenmuziek



De finale van de dag kwam in twee delen. In Foundation gingen alle basinstrumentbespelers die die dag de planken hadden bewandeld (contrabassen, tuba’s en andere basdingen) een gevecht aan, een slag om volume, positie en prominentie. De contrabassen marcheerden eerst, al snel gecounterd door de donderende salvo’s van de koperblazers. Even kon Muche de vrede bewaren door de twee groepen te dirigeren, maar algauw ging de veldslag verder. Wie dichter bij het publiek kwam speelde luider, wie verder stond stiller: zo werd het publiek het verdwijnpunt van wisselend geluidsgetij. De botsende klanken baarden boventonen die in de foyer bleven zweven als een gefluister dat het volgende salvo aankondigde. TLDR #aanslaag

Het definitieve slotakkoord droop van het bombast. Tijdens Nadar: Exit F werden de toeschouwers omsingeld door vier luchtballonen en acht podia. De steekvlam van de luchtballonnen werd versterkt en gebruikt als overdonderende leidraad voor de experimenten van de muzikanten op de verschillende podia. Het effect was overrompelend. Het was onmogelijk alles wat gebeurde bij te houden. TLDR #pyrotechnics

TLDR #twasplezant