Willem legt de Gretchenfrage van Lieselote De Wilde en Gabi Sultana bloot

Een matinee op donderdag, het is niet voor iedereen weggelegd. Willem Erauw maakte echter graag tijd vrij voor het concert van Lieselot De Wilde en Gabi Sultana op 14 maart. Hieronder beschrijft hij zijn blik op beide musici en hun kunde. Philip Van Ootegem zorgde voor enkele rake portretten van de expressieve dames.


Licht uit, spot aan. Het kraakhuis baadt in een feeëriek purperen licht wanneer sopraan Lieselot De Wilde en pianiste Gabi Sultana naar voren treden. Een hele waslijst aan Franse chansons, melodieën en caprices staan op het programma, afgewisseld met drie van Saties gymnopedieën.

Geruisloos, op kousenvoeten glijdt de zangeres naar de lessenaar. Letterlijk, want onder het lange tot op de grond hangende kleed zie ik heel even de zwarte kousen. Gabi gaat naast Lieselot staan voor een, hoe zal ik het noemen, performance voor twee bekvechtende vrouwenstemmen. Een korte, speelse en lichtvoetige woordenwisseling rond het woord imagination - thema van dit recital, verbeelding. Na deze amuse gueule gaat de pianiste zitten waar ze hoort te zitten en begint het serieuze werk. Eerst Ravel, later komen nog chansons van Debussy en Poulenc.

De verbeelding die revolteert tegen de realiteit, de verbeelding die ons doet dromen over het onmogelijke. In onze tijd van real time en fake news is het heilzaam te weten dat we de realiteit soms achter ons kunnen laten, in literatuur, kunst of muziek, zoals tijdens dit recital.

Noord en Zuid, denk ik wanneer ik de twee bezig zie. Lieselot De Wilde zou een bosnimf uit het Germaanse woud kunnen zijn. Gabi Sultana komt uit Malta, een zuiderse schoonheid waarvan de gitzwarte ogen ons op het grote scherm bij de balie aankeken. Lieselots blanke, ietwat fletse huid wordt opgevrolijkt met het felle klaprozenrood van haar lippen. Oranjerood dat terugkomt in de jumpsuit van Gabi.

Gretchen, de naam valt me te binnen wanneer ik Lieselots dikke blonde vlecht op haar schouder bemerk. Ze heeft iets sprookjesachtig, met haar breekbare stem betovert ze ons allemaal. Tussen de chansons en melodieën van bekende Franse namen zijn er twee zogenaamde ‘pubs’ van de Griekse componist George Aperghis. Tijd voor de broodnodige boodschappen, heet het op de commerciële zender. Het zijn allesbehalve gezongen reclameboodschappen; Lieselots stem doet allerlei kuren om een product aan te prijzen. Haast onverstaanbaar zingt, fluistert, neuriet, kirt, kwekt, knarst, miauwt ze erop los. Soms fluit ze er tussendoor. Ze heeft de gekke stukjes gekozen om ons voor de gek te houden.

In La dame de Monte Carlo laat Poulenc een speelzieke dame haar lot bezingen. Aan de roulette raakt ze alles kwijt, perdu. Lieselot kruipt helemaal in de rol, op het einde is ze de dame zelf geworden - het lamento eindigt met een zielige zucht. Al het geld is opgedaan aan de speeltafel, alles heeft ze moeten verkopen, de hele garderode. Het kleed dat ze aan heeft is alles wat ze nog heeft om aan te trekken. En ook dat lijkt bij Lieselot te kloppen. Vorige zondag nog was ze te bewonderen op het paleisconcert bij Filip en Mathilde. Toen droeg ze hetzelfde kleed als vandaag op dit recital, la dame de Monte Carlo…

Het toont hoezeer Lieselot De Wilde verschilt van een traditionele diva. Fonkelende juwelen en chique jurken zijn aan haar niet besteed. Met haar simpele kleed betovert ze zowel het koningspaar in het paleis, als ons, simpele zielen, in het Kraakhuis. Haar engelenstem leidt ons naar het rijk der verbeelding, ver weg van de glitter & glamour van de operasterren.

Hoe kunnen we de verbeelding laten zegevieren over de realiteit ? Dat is de vraag van vandaag. Hoe ver kan de verbeelding jou brengen, in waanzin of euforie? Dat is de Gretchenfrage…