Christina offert met plezier haar zondagochtend op voor onze Young Masters

Christina Vanderhaeghe houdt van jong muzikaal talent, en dat steekt ze niet onder stoelen of banken. Ook onze reeks Young Masters-concerten draagt ze een warm hart toe. Hieronder lees je haar verslag van het derde concert uit de reeks, op 13 januari gebracht door Duo Adelfoi. Lees hier trouwens de eveneens lovende recensie van dit concert door Tim De Backer (Klassiek Centraal).



Ik kom er graag op zondagmorgen.
Jonge musici geven er het beste van zichzelf. Het Kraakhuis, een passage naar hun gedroomde muzikale carrière. Het publiek luistert en bemoedigt. Het werkt.

Zo ook bij het concert van Ludovic Bataille, viool, en zijn broer Florestan Bataille, piano. Twee jonge mannen die ons terug naar Schubert voeren, in een Sonatine.

Het is echter de vlucht naar het Noorden die me raakt. Mee met Grieg in een berghut, waar alleen de vogels en het water voor geluid zorgen, schrijft hij er onder meer Sonates, die door het duo Adelfoi perfect worden uitgevoerd. Hun korte inleiding over Grieg maakt van het Kraakhuis een grote iglo met wandelaars, vreemd voor mekaar, alle ogen gericht op de muzikanten. Zij brengen ons hier bijeen, wij worden stil zoals de sneeuw zich neerlegt boven ons dak. Alsof ik taal nodig heb om niet te smelten, komt een gedicht van Tomas Tranströmer, Zweedse Nobelprijswinnaar Literatuur 2011, me tegemoet:

Moe van iedereen die met woorden komt,
met woorden maar niet met taal
begaf ik mij naar het sneeuw bedekte eiland.
Het ongerepte heeft geen woorden.
De ongeschreven bladzijden breiden zich
naar alle kanten uit!
In de sneeuw stuit ik op hoefsporen van een ree.
Taal maar geen woorden.’


Als een ongeschreven blad volg ik verder het concert. Deze muziek maakt me vrij om iets schoons te beleven: een dialoog tussen twee broers die samen spelen, daar plezier aan beleven, gewoon omdat het goed klinkt. Een piano en een viool, op de golven van diverse componisten. Een warme zondagochtend met een overwegend Gents publiek dat vurig in de handen klapt, rechtop staat en het duo nog een laatste keer binnen haalt. Belgian Blues, zo heet het nummer dat ze zelf componeerden. Ook dat is Vlaanderen: het Belgisch volkslied instrumentaal bespeeld en daarna nog een eigen compositie.

En het feestje mag nog even duren in de prachtige inkomhal van De Bijloke: een muziekkoorts breidt zich verder uit aan de bar, aan de hoge tafeltjes, aan de lippen van een glaasje cava.

Benieuwd waar het verder met deze Young Masters naartoe gaat. Ik kan hen alleen maar het allerbeste toewensen.