Bastijn zweeft tussen ratio en emotie bij Casco Phil

Op 8 december kwam het kamerorkest Casco Phil langs om ons Schubert-festival af te sluiten. Ster op het programma was natuurlijk Schuberts achtste symfonie, 'Die Unvollednete'. Musicoloog Bastijn Steelandt pent hieronder zijn relaas neer. Live gemaakte illustraties door Irmine Remue.



‘Vollendet’ of ‘Unvollendet’: who knows?
 

Op weg naar het concert, breek ik er al m’n hoofd over: waarin schuilt de relevantie om een onafgewerkt muziekstuk als afgewerkt product te presenteren? Met welk recht eigenen we ons die muziek toe, zonder rekenschap van een te vroeg overleden componist? Om nog maar te zwijgen van alle andere vraagstukken die voorafgaand aan de concertavond mijn denken bepalen. Ach soit, ik besluit de muziek dan maar voor zichzelf te laten spreken en stap de concertzaal binnen.



Berio’s orkestratie van Bachs Contrapunctus XIX ontdoet mij onmiddellijk van alle aardse zorgen. Een etherische klankwereld openbaart zich uit het 23-koppige orkest. Stuk voor stuk vervliegen mijn bekommernissen, wanneer een schijnbare oneindige stroom aan muziek zich onder het publiek verspreidt. Ik schrik dan ook niet als de muziek vrijwel plotseling tot stilstand komt en oplost in het ijle niets. ‘Meant to be’, zo moet ik deze interpretatie haast omschrijven.

Misschien maakte ik mij zorgen om niets? Als een symfonie de bijnaam ‘Unvollendete’ draagt, dan impliceert dat toch dat ze onafgewerkt is. Maar klinkt ze dan ook zo?

Bijna naadloos sluit Schuberts symfonie aan bij het bovenaardse universum waarin we na Berio zijn achtergebleven. Hoewel, na enige tijd maakt ze toch plaats voor de melancholie die Schubert zo karakteriseert in zijn muziek. Maar dan wordt de criticus in mezelf weer wakker. Kunnen louter deze twee delen de spanningsboog overstijgen waaraan de romantische vierdelige symfonie dient te beantwoorden? Ach wat, als het aan mijn concertbeleving en het momentum ligt, dan doet deze onvoltooide symfonie dat zeker wel!



De verklanking van dood en verschrikking in het Wo bist du licht! van Vivier is wel duidelijk een buitenbeentje in het programma deze avond. Niettemin een verantwoord buitenbeentje. Net als in de muziek van Bach komt deze muziek binnen als een melodie zonder eind. De vreemd aandoende klanken in het orkest en de zangstem creëren opnieuw een onwerkelijke sfeer en lokken nadien desbetreffend enkele uiteenlopende reacties uit in het publiek. Feit is wel: naarmate dit Wo bist du Licht! verstrijkt, brengen de harde gevoelens van het gezongen gedicht mij terug met beide voeten op de aarde.

Was het concertprogramma vanavond volledig of onvolledig? Die vraag blijft maar door m’n hoofd spoken… Bleef ik op m’n honger zitten? Neen, dat vast en zeker niet! 

Privacy en Cookies

Deze website gebruikt cookies. U kan dit uitschakelen in uw browser, maar bepaalde delen van de website zullen niet langer werken. Muziekcentrum De Bijloke verwerkt en gebruikt persoonsgegevens bij ticketaankopen.

Alle info in onze privacyverklaring sluiten