4 recensenten buigen zich over (en voor) Nocturama: een bruisend muziekbad

In het weekend van 3 en 4 november vond de peutervoorstelling Nocturama plaats - alweer een geslaagd en gesmaakt concept van Theater De Spiegel. Creative writer Christina Vanderhaeghe pende voor ons onderstaand relaas neer. Daarnaast voorzien drie andere recensenten tekeningen, elk in hun eigen stijl. Achtereenvolgens gaat het om werk van Sofie De Cleene, Nicole Halsberghe en Maarten Zerelik.



“Mijn vader speelt contrabas”, zegt Moses enthousiast. Hij heeft er dan ook geen moeite mee om Nocturama graag te horen: een klarinet, een cello, menselijke stemmen in een nachtverhaal.

Hij is duidelijk niet bang geweest. De nacht doorkomen met muziek, met pa en ma en zus dichtbij is een feest. Een fiere vader vertelt hoe Moses en muziek onafscheidelijk zijn. De kleine jongen gelooft nog wel in sprookjes maar het is muziek die hem dolgelukkig maakt. Hij is ermee geboren, raakt een instrument voorzichtig en bewonderend aan: hoe grote mensen en kinderen klank worden, als ze van jongs af aan ontvankelijk zijn voor muziek.





Geen gehuil, geen geschreeuw, geen getrek en gedoe in De Bijloke met het HERMESensemble: ouders, baby’s en kleuters zitten in een vierkant-opstelling, het spektakel speelt zich in het midden af. Drie muzikale mannen slaan de nacht aan, met muziek, met hun stem, met poëtisch gefluister. Het lukt hen slecht om angst in te boezemen: onderschat kleuters niet. Ze hebben niets te vrezen in de mooie zaal, het Kraakhuis. Ze kennen de wereld nog niet behalve de vertrouwde aanwezigheid van andere kinderen, van minstens één, meestal meer, volwassenen die hen graag zien groeien, stappen, zingen, spreken, leren.



Twee dansende meisjes luiden de ochtend in. Net als de muzikanten hebben ze zin om te spelen, maken ze hun eigen show alsof ze klaar zijn voor de scene. Hun onbezorgdheid werkt aanstekelijk. Het ritme van ‘Zotte Morgen’ drijft elk van ons de dag in. Handjes klakken, voetjes rappen. Ook al kan kunst de wereld en zijn wreedheden niet veranderen, muziek maakt dat leed wat dragelijker. Muziek doet verlangen naar schoonheid, naar een plek waar het goed verblijven is.


Roxanne hoeft geen knuffelbeestje van die muzikant. Ze houdt haar handjes op de rug. Neen blijft neen. Ze weet wat ze graag heeft en wat haar niet zint. Haar mama laat gelukkig begaan. De knuffel blijft uitgestrekt op de grond liggen. Haar broer Oscar raapt het op, neemt het in zijn handjes en legt het terug. Oscar kijkt zijn zus bewonderend aan. Hij kan ervan leren.



Ondertussen slapen twee jongentjes in een wieg. Een tweeling, nauwelijks enkele maanden oud, laat zich niet horen. Papa kijkt hen regelmatig aan. Oscar loopt tussen mama die op de bank zit en papa die rechtop blijft staan. De cello fascineert hem. Telkens als die in actie treedt blijft Oscar staan. Zijn ogen gaan niet weg van de man die, alleen maar met een strijkstok en een klankkast, zoveel betovering brengt. Oscar gaat dichterbij staan, stilletjes en alleen. De muziek houdt hem vast. Ook hij weet wat hij wil. Eventjes weg van pa en ma, van zus en broertjes. Een stapje in de wereld zetten, een klein avontuurtje, op z’n eentje.



Nocturama is geen slaapprogramma. Het is een heerlijk muziekbad waarin alle aanwezigen bubbels maken: bubbels van plezier, bubbels voor een verder bruisende zondag.

Met dank aan de muzikanten, het publiek, De Bijloke. Ook mijn zondag kan niet meer stuk.






Privacy en Cookies

Deze website gebruikt cookies. U kan dit uitschakelen in uw browser, maar bepaalde delen van de website zullen niet langer werken. Muziekcentrum De Bijloke verwerkt en gebruikt persoonsgegevens bij ticketaankopen.

Alle info in onze privacyverklaring sluiten