Van Côté Koer tot Côté Jardin: de laatste weken van ons seizoen 17-18 in woord en beeld

Ontdek hier wat onze recensenten op papier zetten na (of zelfs al tijdens) de concerten! Eerdere bijdragen zijn hier te vinden.

Valerie laat zich gewillig betoveren door Canada

2 mei, Concertzaal

Het Rolston Quartet: dat bleken vier jonge maar zeer getalenteerde muzikanten. Valerie Teirlinck liet zich gewillig betoveren door de drie werken die op het programma stonden. Vooral het laatste stuk van Tchaikovsky inspireerde haar. Ze schreef onderstaand stukje poëzie aan de vooravond van haar vertrek naar Canada, toevallig van waar het ensemble afkomstig is. "Een maand de weidsheid in", dixit Valerie.

*  *  *

nieuwsgierig naar de oneindige glooiing
laten we rennen
haren los als waaiende vliegen
zonder aarzeling
buiten adem
bedwelm de naakte nacht
zintuigen op scherp
de bergen weerkaatsen het avontuur in onze schoot

we vallen samen
als de lucht zal trillen

Bezielde muzikanten door de lens van Geert 

3 mei, Kraakhuis

Het laatste Jazz-concert van seizoen 17-18 werd verzorgd door een bezield ensemble rond Craig Taborn. De jamsessie in het café nadien, met Yannick Peeters, bood een aardig dessert op het muzikale menu, voor wie er zin in had. Fotograaf Geert Vandepoele bracht deze avond voor ons in beeld.

Christina tussen de goed geïntegreerde Gentenaars: Côté Koer 2018

5 mei, Concertzaal

Côté Koer, ons kinderzangfeest in samenwerking met Gentse scholen van diverse pluimage, was al aan de vijfde editie toe. Als spiegel van een superdiverse stedelijke samenleving blijft dit zangfeest een hyperrelevant concept in onze programmatie. Hoewel ze niet woont in Gent, voelde Christina Vanderhaeghe zich toch goed te midden van de kleurrijke massa jong en oud(er) die we die dag over de vloer kregen - getuige haar verslag hieronder.

*  *  *

We hoeven niet op Kerst te wachten om een kinderkoor aan het werk te zien. Geen brave engeltjes aan het werk in de Bijloke. Hedendaags, multi-cultureel, jongens en meisjes die graag optreden, dansen, vertellen waar ze vandaan komen. Papa’s, mama’s, wuivende vrienden in de zaal.

We worden in diverse talen verwelkomd: achtereenvolgens in het Bulgaars, het Slovaaks, het Arabisch, het Frans, het Turks en het Nederlands als voertaal, als rode draad doorheen dit Gents podiumgebeuren. Ik voel me goed, tussen geïntegreerde Gentenaren die hun taal, hun muziek op een podium brengen.

Justina Delemanova zingt het openingslied. Geen podiumvrees, geen trillende stem. Overtuigende zangeres. Perfecte samenhang met het orkest, in zeer goede doen met Wouter Vandenabeele en Olla Vogala die voor begeleiding en arrangementen zorgen. De saz en de oed doen het goed met de mij meer vertrouwde instrumenten als de viool, de piano, de sax, de contrabas, enz.

De levendigheid van het koor is opvallend: geen gemilitariseerde en naamloze groep kinderen. Er is ruimte voor een danspasje, voor een zingen vanuit de persoon die je bent, voor een kort interview.

Indrukwekkend hoe kinderen uit vijf verschillende Gentse basisscholen het voor mekaar krijgen om samen liedjes te zingen, in diverse talen, op een groot podium als dat van de Bijloke. Ze gaan door het repertoire met een verbluffende en overtuigende performance. Een speelse lijn, een handelsmerk van de vocale coach Wouter Dubois, die niets afdoet van de jeugdige professionaliteit van dit koor.

Goeie muziekuitvoeringen overstijgen landsgrenzen, nationaliteiten, huidskleuren. Dat gebeurt vanzelf, op het podium én in de zaal. Kaat Haest zorgt voor samenhang: haar korte gesprekjes met enkele koorleden, met de musici, dragen bij tot een sfeervol feest. Haar uitnodiging om alle gsm-lampjes in de zaal te laten wuiven zorgt voor een lichtvol slotlied.

Het is zondag en schoon weer. Toch blijven ouders en kinderen hangen aan de tafeltjes in de inkomzaal van de Bijloke. Het feestje gaat nog even door.

 

Geletterde mensen in beeld: Deborah illustreert drie frappante zinsneden

9 mei, Kraakhuis

Met een spel van muziek en woord, een combinatie van zang en geanimeerde vertelling, stonden Christophe Vekeman, Petter Terrin en An Pierlé samen op ons podium. Deze editie van 'Geletterde mensen' was tegelijk de tweede samenwerking tussen Behoud de Begeerte en De Bijloke, na 'Avondrood' met Lize Spit in december. Een zekere literiaire sérieux werd die avond afgewisseld met ludieke passages, levenslessen werden genuanceerd met de nodige persoonlijke twijfels... Deborah Vanden Brande woonde deze muzikaal-literaire avond bij, en illustreerde voor ons - op vakkundige wijze - drie frappante zinsneden.


Carlo's poëtische blik op het Ensemble Polyharmonique

11 mei, Concertzaal

Met muziek van o.a. Francesco Cavalli en Heinrich Schütz bracht het Ensemble Polyharmonique een programma van vroege barok. Zes sterke zangers vulden onze grote Concertzaal met hemelse klanken, de welke het publiek zodanig in vervoering brachten dat een spontane staande ovatie op het einde niet meer dan logisch was. Ook Carlo Siau genoot van de vocale schoonheid. Hij houdt ervan om zijn liefde voor muziek, en in het bijzonder klassieke muziek, in taal om te zetten. Getuige onderstaand stukje poëzie.

*  *  *

ze bidden met de handen naast hun zij
zes monden op een lege kist

plooien woorden uit bevroren boeken
hun scheiding tussen hemel en aarde
als een blauwe horizont

naar hun voeten kijken durven ze niet
schieten wortel in het hout

zetten zich dieper vast, wanneer late muizen
met eerbiedige ruggen de adem inhouden

 

Timo zet het Busch Trio in clair-obscur

17 mei, Kraakhuis

Een prachtcombinatie van piano, cello en viool, en drie Romantische werken op het programma: meer was er niet nodig om van ons Kraakhuis even een laat-negentiende eeuws salon te maken, gevuld met kamermuziek van topniveau. In de spotlights zaten namelijk de jonge muzikanten van het Busch Trio, genoemd naar de legendarische violist Adolf Busch. Timo Meireman, onze man in de zaal, spitste de oren, maar toch vooral de ogen, en leverde volgende beelden af.
 





Stef schrijft een boek, en Rach III komt erin voor

18 mei, Concertzaal

Op 18 mei was het dan eindelijk zover: Rach III op ons podium, in goede handen bij Liebrecht Vanbeckevoort en het Nationaal Orkest van België. Uiteraard stond er nog ander werk op het programma, maar de meeste aanwezigen in onze volle zaal keken toch uit naar dit bekende meesterwerk - beroemd en berucht, gezien de moeilijkheidsgraad. Ook Stef Van Vynckt greep zijn kans om dit werk live te beluisteren. Naast de harp is Stef ook in de ban van taal. Hij schreef vorig jaar dan ook een aanzet tot een roman, waarin het derde pianoconcerto van Rachmaninonv voorkomt. Dit fragment kan je hieronder lezen.

*  *  *

In het aangrenzende lokaal bijt een pianist zich de tanden stuk op het ‘Allegro ma non tanto’ uit het derde pianoconcerto van Rachmaninov. Delicaat en aartsmoeilijk. Wondermooi en tegelijkertijd boordevol smart. Onbevattelijk hoe muziek zo subliem, aangrijpend kan zijn. Elke aangeslagen toets als een weerspiegeling van zijn verdriet. De muziek neemt het van hem over, spreekt uit wat hij niet langer onder woorden kan brengen. Elke noot roert, ontroert. Ik moet zichtbaar tranen wegslikken. Hij laat de tranen de vrije loop, kan ze niet meer bedwingen. Ik kan hem alleen omarmen, zoekend naar onbestaande troostende woorden. De pianist verliest zijn stem, de stilte overwint. Hij blijft gebroken achter; zwijgzaam, roerloos, starend in het niets.

 

Guy zet de intimiteit van L'Achéron in de (spreekwoordelijke) verf

19 mei, Kraakhuis

Instrumentale muziek uit de Engelse renaissance: dat was spek naar de bek van Guy Verstraete. Hij nam dan ook graag plaats in ons Kraakhuis, met zijn kleine fototoestel en potlood & papier in de aanslag. Zo portretteerde hij in zijn hoogst persoonlijke stijl de intimiteit van het ensemble L'Achéron.

The Academy of Ancient Music: beheerste dramatiek

23 mei, Concertzaal

Het laatste klassieke concert van seizoen 17-18: die eer viel te beurt aan The Aacademy of Ancient Music en sopraan Rowan Pierce. Het programma was er dan ook één om duimen en vingers van af te likken: Dowland, Händel en Purcell zijn immers niet de kleinste namen uit de Engelse muziekgeschiedenis. Guy Verstraete, onze man in de zaal, zag dat het goed was. Hij leverde alweer prachtige foto's en tekeningen af, waarbij hij erin slaagt een zekere dramatiek te belichten, bij de voorts expressieve maar zeer beheerste perfomance van de muzikanten.

Christina over Côté Jardin, het muziekfestival dat de zomer inluidt

27 mei, Bijlokesite

Iedereen was het erover eens: Côté Jardin 2018 was een succes. Hieronder lees je het positieve verslag van Christina Vanderhaeghe. Foto's door Geert Vandepoele.

*  *  *



Ja het bestaat. Een gratis muziekfestival, met families rond een picknicktafel, salades en brood op tafel, vruchtensappen, wijn en veel water. Kinderen in slaap op een dekentje op de grond. De muziek gaat verder. Een prachtig podium, klassieke muziek op de site van de Bijloke in Gent.

Geen vuile festivalweide, geen krakende plastiekbekers onder je voeten, propere toiletten, geen hamburgertenten, geen knallende biervaten, geen dronken fans, geen schreeuwend publiek, geen buitenwippers. Een zonovergoten en prachtige historische binnenplaats in de stad Gent. Een uitzonderlijk jaarlijks geschenk van Muziekcentrum De Bijloke.



De Karavaan, een verzameling van Antwerpse en Gentse muzikanten, verwelkomt de eerste festivalgangers. Balkan, folk, funk maken er een gipsy start van. Je bent hier welkom op deze zondagmorgen voor een gezellig muzikaal feest. Geen militairen op straat, geen controle van tassen of rugzakjes, geen lange rijen voor ticketcontrole. De toegang is vrij en de site is bereikbaar vanuit verschillende invalswegen. Met verwondering dat het nog kan. Het is even wennen aan het vertrouwen dat ik niet meer voor mogelijk achtte: een open, muzikale ruimte in het hart van de stad Gent. Met plezier heb ik deze vrijheid omarmt, een dag lang.

Florian Heyerick en zijn band staan voor barokmuziek over de middag. En wie barok speelt is bezig met oude muziek: Graupner, Telemann en Bach op het podium anno 2018. Hadden zij ooit gedacht dat hun muziek na meer dan twee eeuwen nog steeds een groot publiek zou bereiken? Dat muzikanten er zich zouden in verdiepen, er zo door gepassioneerd geraken dat ze die muziek levend willen houden? Ex Tempore: het tijdloze van deze troostende muziek houdt me dicht bij het podium.



Ik sla de lunchpauze over, dromend over het klavecimbel van Guy Penson heen. Welke hedendaagse muziek zal een paar honderd jaar overleven? Ik hoop dat Bob Dylan niet in een vergeethoek geraakt, dat zijn songboek voor jonge musici en dichters een bron van inspiratie blijft, naast godheden als Mozart, Bach, Beethoven… Als vrienden zijn weggegaan, liefde ontoereikend, de tijd ons in een wurggreep houdt, dan nog zal er muziek worden gespeeld, dan nog zal er gezongen worden.

Côté Jardin is bijzonder goed georganiseerd. Geen luid roepende medewerkers, geen bergen afval. Wel een enthousiaste ploeg, die onopvallend de mensen informeert, drankbonnen verkoopt, eten maakt, de afwas doet, en mee luistert naar de muziek die ons de hele dag in stemming houdt.



Grote namen op dit zondags feest eind mei. Liebrecht Vanbeckevoort, pas terug uit Londen na een innemende uitvoering van Rachmaninovs derde pianoconcerto, in uitstekend gezelschap van het Roeland Hendrikxensemble. Ondertussen vinden steeds meer mensen de weg naar dit muziekfestival en tóch is het bijzonder stil tijdens dit klarinetrepertoire van Beethoven, Bruch en van Mozart. Op geen enkel moment wordt er door een micro opgeroepen om stil te zijn, om gsm’s uit te schakelen. Het publiek, en zeker de mensen op de zitplaatsen dichtbij het podium, stoort elkaar niet. Ze zijn één en al oor voor de muziek die binnenwaait, die hen aanspreekt, die hen in schoonheid vervoert. Libertango van Astor Piazolla brengt een paar jonge kinderen aan het dansen op de plankenvloer net voor het podium. Het bewegen op vrolijke muziek hoeft niet aangeleerd, het gebeurt vanzelf.

Het voorspelde onweer blijft weg. Het feest gaat door met het huisorkest van De Bijloke: het Symfonieorkest Vlaanderen, een jonge dirigent, en enkele solisten laten het publiek smullen van enkele aria’s uit de operawereld van Rossini en Mozart. Nog steeds loopt Don Giovanni over van verleidingslust. Nog steeds zijn er meerdere vrouwen die zich aan z’n zijde wagen, voor even. Muziek verzacht niet altijd - meestal niet – de zeden. Muziek en erotiek, het werkte niet alleen vroeger in Weense balzalen. Musiceren is verleiden. Geen opera zonder grote liefdes en drama’s op de loer.



Aria’s zijn adembenemend, ook op Côté Jardin: een lust om te zien op een podium, hartverscheurende en onmogelijke verhoudingen met vaak een noodlottig einde. Vandaag kan het, vandaag mag het: het stijlvolle orkest houdt de vrolijkheid aan, Don Juan redt zich heelhuids, de prachtige vrouwenstemmen van de International Opera Academy Gent, de mooie kleren, een paradijselijke beleving.

Als Figaro enkele verboden bladzijden uit het libretto scheurt, en er een pantomime van maakt, is het publiek laaiend enthousiast. De proppen papier worden van het podium gegooid en het trouwfeest met Suzanna kan beginnen. Een verhaal waarbij twee geliefden, werkzaam in het paleis van Graaf Almaviva bij Sevilla, met indringers worden geconfronteerd. Uiteindelijk wordt hun droom werkelijkheid, zoals in een sprookje. Misschien goed om niet te weten hoelang het duurt. Hier in Gent gaat het nog even door.



Het Belgian Saxophone Ensemble, opgesteld in een halve cirkel, brengt in hoofdzaak muziek van Belgische componisten. ‘Peace for 12 saxophones’ van Jef Neve is betoverend. En of ze mekaar vinden, de sopraan, de tenor, de bariton, de bas: instrumenten die Brussel een beetje naar Gent brengen, met een muzikale wave naar Steve Reich. De herhaling als noodzaak om intensief te luisteren. Ritme als troef, als kloppend hart van dit ensemble. Ritme in het warme applaus van de toehoorders.

Jazz in deze prachtige Gentse binnentuinen, omringd door het Muziekcentrum, het stedelijk museum STAM (gratis toegang vandaag met knutselworkshop voor kinderen), kunsthogeschool KASK, en in de verte de Boekentoren. Wat een zicht, wat een uitzicht.

Tijdens dit zomers festival is het toch fijn om even binnen te wandelen in de historische zalen van het Muziekcentrum. Even stil in die grote concertzaal waar muziekliefhebbers mekaar terug kunnen vinden bij een uiterst interessant programma 2018-2019. De brochures worden gretig ingekeken. Zo’n muziekhuis draaiende houden, artistiek, zakelijk, logistiek: hier is veel talent in huis.



Helaas kan de Oostenrijkse jazzpianist David Helbock er niet zijn: ook hij is onderhevig aan de wetten van het openbaar vervoer, waarbij een staking van een vliegmaatschappij hem aan de grond houdt. Met Pieter-Jan De Smet en zijn band PJDS is er waardige vervanging voorzien én het onweer blijft uit.

Ondertussen is het proeven van de heerlijke salades op de menukaart van deze Côté Jardin. Alles verpakt in recycleerbare doosjes, houten bestek, afwasbare bekers. Geen lange wachtrijen voor een drankje. Naarmate de avond valt, méér wijnflessen op de houten tafels, meer jonge mensen op het gras, meer verliefde taferelen. Niet dar er leeftijd hoeft op te staan. Het is eind mei, het is lente en bijna zomer.



De klanken van een Japanse drumster drijven me weer naar buiten. In het zwart gekleed, knielend, lopend en met een trefzekerheid van jewelste slaat Tsubasa Hori twee houten sticks op traditionele drums. Als een dans met twee stokken, zo beweegt de vrouw zich sierlijk tussen hoge en lage drums, tussen zachte en hardere slagen, tussen dreigend onweer en hemelse klanken. Merkwaardig hoe ze een publiek een half uur lang vasthoudt met haar muziek. En hoe ze op traditionele wijze afscheid neemt, met een stijlvolle Japanse groet.

Geen drukkende massa mensen. Geen radio of tv met weerzinwekkend nieuws. Geen kater achteraf. Alleen maar goeie herinneringen aan alle muzikanten, aan m’n vrienden, aan de heerlijke nabijheid van onbekende volwassenen en kinderen die van deze muziek houden, aan Muziekcentrum De Bijloke die een muzikale feestdag in Gent tot een uitzonderlijke hoogdag wist te brengen.



Privacy en Cookies

Deze website gebruikt cookies. U kan dit uitschakelen in uw browser, maar bepaalde delen van de website zullen niet langer werken. Muziekcentrum De Bijloke verwerkt en gebruikt persoonsgegevens bij ticketaankopen.

Alle info in onze privacyverklaring sluiten